601
Eg takki, Guð, tær hvørt eitt bil,
sum barn í jarðarhøllum
eg slapp at vera, vera til
við andliti og øllum.
At grasgrøn fjøll mítt eyga sær
á føgrum sólskinsdøgum
og stjørnufjøld, sum speglast fjar
í náttardjúpum høvum.
Og hvør ein sjón, ið eygað sær,
fær hjarta mítt at biva.
Eg takki, stóri faðir, tær,
eg loyvi fekk at liva.